Het houdt niet op…. Niet vanzelf

Disclaimer:
dit is geen propaganda voor ritalin gebruik, slechts een voorbeeld hoe het onze kinderen helpt. De keuze voor wel of geen medicatie ligt mi volledig bij de arts/ouders/kind en dient door iedereen gerespecteerd te worden zonder voorbehoud.

Afgelopen weekend ontstond er op twitter weer een hele discussie over Ritalin en adhd. Buiten dat heel veel tegenstanders maar wat riepen vanuit hun onderbuik gevoel zonder zich daadwerkelijk in te lezen over adhd waren er natuurlijk ook voorstanders….

Aanleiding was de overhandiging van een statement over adhd en ritalin gebruik door de NVvP aan van Rijn, klikkerdeklik. In het kort, psychiaters maken zich zorgen over de toename van ritalin gebruik, dat gebruik is namelijk de afgelopen 10 jaar verviervoudigd.

Meestal probeer ik me niet te bemoeien met dit soort discussies, omdat het zelden gaat om goed onderbouwde meningen, maar bijna altijd over: opvoeding, luie en/of slechte ouders, sponsoren van Big Pharma, kind moet kind kunnen zijn, kleurstoffen, diëten, sporten, vergiftigen van je kind… Enfin, je snapt het wel dat je daar als ouder niet echt op zit te wachten. Dit zijn overigens nog de redelijk ‘aardige’ opmerkingen die ik krijg op twitter…

In al deze opmerkingen viel op dat ‘men’ niet weet wat disfunctioneren bij adhd inhoud.

Even een beetje kort door de bocht adhd uitleg:
Adhd is een storing in de remming, dit leidt tot zeer impulsief gedrag èn bewegingen, zorgt voor veel onrust in lijf en hoofd, waardoor concentreren heel moeilijk wordt.
Add (adhd onoplettendheids type) is een storing in de activering, veel onrust in lijf en hoofd, zonder de impulsieve bewegingen, onrust in hoofd zo groot dat ze niet meer tot ‘doen’ in staat zijn en ook hier is concentreren heel moeilijk.
En dan heb je ook nog een gecombineerd type met kenmerken van zowel adhd als add.

Voor een uitgebreidere beschrijving kan ik je de site van het jeugdinstituut aanraden klikkerdeklik

Om in aanmerking te komen voor een diagnose adhd, moet er sprake zijn van disfunctioneren op alle leefgebieden…. Maar wat is dan precies disfunctioneren?

Tja meest simpele uitleg is natuurlijk dat je op school of werk en thuis en in je sociale omgeving niet meer kunt functioneren…. Maar dit blijft natuurlijk erg vaag.
Wat concreter. Stel je bent erg verkouden, grieperig, dan kun je proberen door te gaan met je dagelijkse bezigheden maar waarschijnlijk kruip je naar een paar dagen toch maar in bed, je voelt je niet in staat om te functioneren in je dagelijkse leven, de griep heeft dus effect op alles wat je doet.

Zo is het met disfunctioneren bij adhd ook, alleen is dat helaas niet over na een week.

Zoonlief is zo impulsief dat er letterlijk geen rem op staat, hij doet alles wat in hem opkomt.

Op alle prikkels die hij binnenkrijgt moet hij reageren, in spraak of in beweging. Doodmoe wordt hij daarvan. In de klas moet hij proberen om zich te concentreren op één prikkel, namelijk de leerkracht.
Probeer het maar eens als je continue de impuls krijgt dat je moet reageren op alle andere prikkels om dan met je aandacht bij de leerkracht te blijven. Na een kwartier ben je doodop, waardoor het kleine beetje controle dat je had niet meer lukt.
En als je overal op moet reageren, dan heb je ook geen ruimte meer om te luisteren en te begrijpen als een ander wat tegen je zegt.

En het vervelende is dat als je geen controle meer hebt je steeds meer prikkels gaat opzoeken in de hoop dat je weer ergens controle over krijgt.
Het wordt nog drukker in je hoofd en doordat je geen controle meer hebt, uit zich dat in extreem druk gedrag of impulsieve bewegingsdrang, wat niet te stoppen is, en die drukte is maar een fractie van de drukte in je hoofd.

En dan die andere dagelijkse dingen?
Fietsen, ook zoiets wat we allemaal doen. Fiets eens naar een kruispunt en beleef daar eens alle prikkels die binnenkomen. Bomen, borden, bewegende auto’s en fietsers. Op welke prikkels moet je eerst reageren? Op welke prikkels hoef je niet te reageren? En pas dan nog de verkeersregels toe. En probeer niet te letten op mensen die achter je staan te roepen dat je op moet schieten….
Dit is overigens één van de manieren hoe je kunt reageren, dochterlief 1 stak gewoon over…

Thuis even lekker met je zusje knuffelen?
Als zoonlief zijn zusje een knuffel wil geven dan doet hij dat, of zij dat wel of niet wil, ook al protesteert ze hevig en roept ze dat hij haar pijn doet, hij kan niet stoppen.

Hoe zijn ochtendritueel eruit ziet heb ik al eens beschreven, klikkerdeklik.

En sociale contacten?
Het enige vriendje dat hij hier in de buurt heeft daar mag hij niet binnenkomen….

En een boze bui?
Bij adhd heb je geen gewone boze buien want de impulscontrole werkt niet. Dus alles wat in ze op komt gebeurd tot in het extreme. Bijten tot bloedens toe, slaan, schoppen, duwen gebeurd allemaal op volle kracht. Ligt er iets in de buurt waar ze mee kunnen slaan dan gebruiken ze dat ook, variërend van boek tot ventilator tot mes. En als je geluk hebt dat ze het niet tegen jou tekeer gaan dan heb je grote kans dat er een raam of deur uit ligt, of dat er andere voorwerpen door de kamer heen vliegen.

Misschien mogen we er bij zoonlief dan nog van geluk spreken dat zijn autisme er een behoorlijke rem opgooit met betrekking tot nieuwe dingen uitproberen. Aan de andere kant maakt het dat natuurlijk ook moeilijker want zonder zijn medicatie is hij praktisch niet bereikbaar of aanstuurbaar.

Of zoals zoonlief zegt: Autisme met adhd—> vol gas rijden met de handrem erop.

En nog even om aan te tonen dat ook meisjes adhd kunnen hebben, hier wat voorbeelden van impulsieve dochterlief 1.

Als peuter en kleuter, was ik haar altijd kwijt, eerst in huis. Dan kroop ze overal naar toe en kroop er onder of bovenop. Later ook buiten, als ze iets interessants zag liep ze aan. Zonder enige vrees of idee van gevaar, klom ze in de hoogste bomen, touwbruggen enfin alles….

In huis is er geen enkel meubelstuk waar niet haar naam op staat met pen of erin gekrast. Als ze aan tafel ging kleuren dan begon ze op papier richting hand naar arm naar been naar kleding. En op het moment dat je daar wat van zei schrok ze als het ware wakker. Niet bewust van wat ze had gedaan. Puur meteen doen wat erin je op komt….
Zoals met mijn naaispullen dingen op de zitting van de bank vastnaaien.
Een volledige fles parfum in je haren smeren, die bovenin de kast was opgeborgen en waarvoor ze dus eerst op de wc is geklommen en daarna in de kast.
Meten hoeveel shampoo er in de fles zit door de fles leeg te gieten in een beker, de beker te legen in een fles sanex, en daarna natuurlijk weer terug in de fles shampoo.
Bekijken hoeveel lotion er in een tube zit door t leeg te knijpen in de badkuip.

Nu zul je denken ach dat doet iedere kleuter toch, lekker nieuwsgierig uitproberen. Alleen was ze toen al 10 en gebeurde t niet één keer maar honderden keren achterelkaar.

En dan vergeet ik nog de keer dat ze aan het stoepkrijten waren en ze met een steen poppetjes had getekend op de auto…
Aan alle kanten….
Over de volledige beschikbare ruimte….

Realiteit
Dankzij de ritalin die mijn kinderen slikken, kost het ze minder energie om hun aandacht houden bij waar die moet zijn.
Dankzij de ritalin zijn mijn kinderen bereikbaar voor aansturing waardoor ze kans krijgen om vaardigheden aan te leren.
Dankzij de ritalin kan zoonlief zich duidelijk maken en verstaanbaar spreken in redelijk goede zinnen.
Dankzij de ritalin hebben we weer kinderen die het waard vinden om te leven.
Dankzij de ritalin hoeft zoonlief zich niet meer zo verdrietig en schuldig te voelen omdat hij iemand pijn heeft gedaan in een boze bui.
Dankzij de ritalin kunnen onze kinderen samen met elkaar spelen.
Dankzij de ritalin kan dochterlief turnen op hoog niveau.
Dankzij de ritalin kan zoonlief wielrennen met begeleider.
Dankzij de ritalin hebben we eindelijk een gezin waarbij we allemaal met elkaar rekening kunnen houden.

Dankzij de ritalin zijn ze allemaal na 17 uur weer hun impulsieve zelf.

En zoonlief wilde nog even op de foto met zijn lievelings T-shirt….

IMG_2024.JPG

Over Marleen

Ass, adhd, add, Tos (taal ontwikkelings stoornis), dyslexie en Gilles de la Tourette spelen een belangrijke rol in mijn gezin. In 'een kijkje achter de voordeur' kun je lezen hoe ons dagelijkse leven verloopt. Mijn gezin bestaat uit: Ikke, Marleen (1974) Manlief (1969) Zoonlief (2000) Dochterlief 1 (2001) Dochterlief 2 (2004) En niet te vergeten hond 1 (2012) en hond 2 (2014)
Dit bericht werd geplaatst in Diagnose en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Het houdt niet op…. Niet vanzelf

  1. Edith zegt:

    Ritalin is maatwerk en het effect verschilt per persoon. En als het dan positieve effecten heeft mag je blij zijn dat een dergelijk middel bestaat!

    Like

    • Marleen zegt:

      Klopt helemaal edith 😉 daarom ook zo belangrijk dat er goed gekeken wordt of het nodig is, en als je besluit dat medicatie zin heeft dat er in goed overleg met lage dosissen begonnen wordt om heftige bijwerkingen zoveel mogelijk te vermijden. En boven alles, het is de gezamelijke keuze van de gebruiker/ouder/arts en dat zijn de enigen die kunnen bepalen of medicatie wenselijk is.

      Like

  2. Rob zegt:

    Zo duidelijk wat er allemaal gebeurd of niet gebeurd. Het zou goed zijn als al die (goedbedoelende) roepende dit eens zouden lezen. Of nog liever een weekje met je mee draaiden. Ritalin e.d. moet/ mag alleen aan de echte ADHD verstrekd worden. ❤

    Like

  3. Tineke zegt:

    Just a hug voor die kanjer van 15! staat m goed dat shirt………en gelijk heeft ie!

    Like

  4. tudbspinster zegt:

    just a hug voor die kanjer van 15! Shirt staat m goed, en gelijk heeft ie……..
    groetjes,
    Tineke

    Like

  5. MoniqueB. zegt:

    Jeetje. Het is elke dag alle zeilen bijzetten voor jullie.
    Ik geef je gelijk over het toepassen van Ritalin. Bij ons is het minder ernstig dan bij jou, maar ondertussen hebben we gemerkt dat S. bij ons ook niet zonder kan. Wat dat betreft ben ik blij dat er observaties zijn, waar ik niet bij ben. Zodat er duidelijk is dat ik/we het niet verzinnen.
    Geweldig T-shirt inderdaad. ❤ Knuffels!

    Like

  6. Ellen zegt:

    Heel herkenbaar, jouw verhaal. Ik vergelijk het altijd met kinderen die fysiek ziek zijn, ga je een kind dat suikerziekte heeft, dan geen medicatie geven, terwijl je weet dat het kind dat nodig heeft om te kunnen functioneren? Je geeft toch ook niet alle kinderen dezelfde dosis/medicijnen? Ik ben geen voorstander van medicatie maar elk kind is anders en ik ben het er volkomen mee eens dat sommige kinderen die medicatie echt nodig hebben… of het nu voor suikerziekte is of voor ADHD…

    Like

  7. Pingback: Blogronde 4/15 | Netwerk Kritische Psychiatrie

  8. birgit zegt:

    Wat me nog het meest irriteert aan de discussies rondom medicatie en ADHD is het gebrek aan werkelijke betrokkenheid.

    Want wat doet een dergelijke discussie in hemelsnaam in de openbare ruimte? Het gaat over MENSEN die worstelen met moeilijke opgaven. ADHD vraagt een flinke prijs, elke dag weer. Het gaat niet alleen over wat GOED is en wat FOUT is in het zoeken naar een oplossing van deze problemen!

    Daarbij, menselijk functioneren is gecompliceerd, alles beinvloedt elkaar en we weten het allemaal echt niet zo precies als we zouden willen! Ook mijnheer en mevrouw Wetenschap weten dat niet exact! Dus wat is in hemelsnaam het nut ervan om alle onzekerheden die er spelen rondom het oplossen van moeilijke problemen in de publieke arena uit te venten en zo met Jan en Alleman te delen. Net alsof het niet noodzakelijk is om echt goed geinformeerd te zijn, voor je een zinvol oordeel kan vormen over de ( oplossingen van) moeilijkheden van een bepaalde groep medemensen!

    Nu ontstaat er een situatie waarin ik als ADHDer en opvoeder niet alleen geconfronteerd wordt met de oordelen die ik toch al oproep ( als druk, chaotisch, ‘niet aangepast’ mens), maar ook met dat men denkt goed te weten waaraan dat probleem te danken is en hoe ik het wel of niet op moet lossen! Zo zag ik gisteren dhr Derksen in het programma Tegenlicht (‘ouders van tegenwoordig’) recht in de camera en met volle overtuiging melden dat het toch echt aan de te permissieve opvoeding ligt, dat kinderen ADHD ontwikkelen.

    Fijn dat anderen zo overtuigend een helder en eenvoudig antwoord weten, op vragen waar ik al heel mijn leven als individu en opvoeder mee worstel. Kennelijk heb ik mij tot op heden teveel laten afleiden door weer andere betweters…..

    Ik vind het genant en beschamend dat de wetenschappelijke beroepsgroep die enorm veel geld EN status krijgt toegespeeld om kennis te ontwikkelen en dienstbaar te maken aan de ‘geestelijke gezondheid’, hun zekerheden en onzekerheden met oneliners in de publieke ruimte uitvechten, zonder zich te bekommeren wat de gevolgen hiervan zijn voor degene waarvoor die ‘ geestelijke gezondheid’ een dagelijkse opgave is.

    Liked by 1 persoon

  9. Pingback: The never ending story deel 2 | Een kijkje achter de voordeur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s