mijn kleine meisje zit daar maar
en staart stilletjes voor zich uit
afgesloten van de wereld
voelt ze haar verdriet in stilte

verwachtingen niet begrijpen
en toch blijven ze maar vragen
naar iets wat zij nooit kan geven
wanneer zijn ze er nou voor haar?

zullen ze ooit de wanhoop zien
waarmee zij altijd moet leven
omdat ze maar niet begrijpen
wat zij het allerliefste wil

voorspelbaarheid en routine
dat zou ze zo graag beleven
want daar word die enge wereld
een klein beetje minder eng van