Zondagochtend

Zondagochtend.

Voor het eerst in maanden ligt manlief nog naast me in bed in plaats van al aan het werk te zijn. Heerlijk wakker worden.
Maar waar ben ik eigenlijk wakker van geworden? Alsof ik expres om een toegift gevraagd heb hoor ik vanaf beneden geluiden omhoog komen.

Gegil en gekraai van zoonlief, de honden die lekker mee blaffen, het geschuif van stoelen, dochterlief 1 die blijft herhalen dat zoonlief wat zachter moet doen en niet zo door de kamer moet rennen, natuurlijk ook met enig volume anders komt ze niet boven het geluid van zoonlief en de honden uit.
Uit ervaring weet ik dat op dit soort momenten dochterlief 2 inmiddels met een koptelefoon op, met ipad op haar eigen kamer zit onder de tafel om de drukte te ontwijken.

En als ik niet maak dat ik beneden kom gaat het fout tussen zoonlief en dochterlief 1.

Manlief merkt nog lief op: “zo te horen zijn ze vergeten hun medicatie in te nemen”.

Als ik beneden kom zie ik de frustratie op het gezicht van dochterlief 1, zo te zien ben ik net op tijd. Ze probeert boven de herrie uit te komen en zit met haar handen over haar oren.
Ondertussen is zoonlief zich van geen kwaad bewust en rent gillend en kraaiend door de huiskamer, armen en benen vliegen alle kanten op, met hondlief 1 en 2 achter zich aan die blaffend proberen om hem te laten struikelen door aan zijn broek te gaan hangen.
Ik zie dat ik alweer een nieuwe pyjama mag kopen, zoveel gaten zitten erin.

Inmiddels is hondlief 1 in de opzet geslaagd en ligt zoonlief op de grond met 2 honden bovenop zich die alle twee hun best doen om hem helemaal nat te likken, buiten het gillen en kraaien komt er nu ook gegiechel bij.

Stiekum geniet ik ervan dat hij het zo goed met de honden kan vinden en dat ze eigenlijk best leuk samen spelen.

Dat duurt ongeveer tot ik bij de hal ben en zie dat de nette stapel oud papier die ik gisteren klaar had gezet, weer helemaal door de hal verspreid is.
In de keuken zie ik dat de wasmand met schone was omgevallen is en dat ze met z’n drietjes er meerdere keren doorheen gerend zijn.
En aan de natte plek te zien heeft hondlief 2 er ook nog een plasje op gedaan….

Gelukkig is er voor zover ik kan zien deze keer niet nog meer gesneuveld.

Dochterlief 1 heeft er inmiddels echt genoeg van en voordat ze uithaalt heb ik haar vast. “Het is goed schat, ik ben er nu , ik los het op, ga maar even naar de keuken en neem je pillen in dan heb je niet zo’n last van alle prikkels”. “Maar hij doet niet wat ik zeg mam” zachtjes duw ik haar richting de keuken “we hebben het er zo nog even over”

Aan het geluid achter me hoor ik dat zoonlief er aan komt… Omdraaien en vastpakken. De honden hebben nu pas in de gaten dat ik ook beneden ben en komen me enthousiast begroeten, net zoals zoonlief, die me gillend begroet en een flinke knuffel geeft, me optilt (hij is inmiddels groter dan ik) en rondzwiert, waarbij de honden het leuk vinden om mijn enkels te pakken te krijgen.

Tijd om hem even flink op zijn gedrag aan te spreken. Voordat ik mijn mond open kan doen zegt hij lachend: “oops, mijn pillen vergeten” en hij huppelt door naar de keuken, met 2 honden achter zich aan…..

Realiteit
Zoonlief:
Door zijn adhd is hij zeer impulsief en ziet geen gevolgen van zijn gedrag. Door zijn autisme heeft hij niet in de gaten dat andere mensen misschien last hebben van zijn gedrag.
Door de combinatie gaat contact maken zeer moeizaam, hij is vaak niet te bereiken en bij te sturen.

Dochterlief 1:
Door haar autisme zeer prikkelgevoelig, zeer star en regelgevoelig en snapt niet waarom iemand zich niet aan de regels houdt. Ze weet niet hoe ze dat moet oplossen en blijft dus alleen maar hetzelfde zinnetje herhalen dat het niet mag.
Bovendien veel problemen met overzicht houden en een echte controle freak. Gaat iets niet zoals ze verwacht dan raakt ze in paniek.

Dochterlief 2:
Door haar autisme zeer prikkelgevoelig en kent maar één oplossing voor dingen die ze niet snapt, wegkruipen in een holletje zoals zij dat noemt, heeft ze die mogelijkheid niet dan gaat ze van zich afslaan.

En mama?
Ach zoals zoonlief altijd zegt: “praat nog maar niet tegen mama, ze heeft haar koffie nog niet gehad”.

Tijd voor koffie…

Over Marleen

Ass, adhd, add, Tos (taal ontwikkelings stoornis), dyslexie en Gilles de la Tourette spelen een belangrijke rol in mijn gezin. In 'een kijkje achter de voordeur' kun je lezen hoe ons dagelijkse leven verloopt. Mijn gezin bestaat uit: Ikke, Marleen (1974) Manlief (1969) Zoonlief (2000) Dochterlief 1 (2001) Dochterlief 2 (2004) En niet te vergeten hond 1 (2012) en hond 2 (2014)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s